چند وختی میشه شدم مسئول خرید خونه و اینا ، شستن ظرف و اینا و کلن تدارکات خونه ، اولش چون لَش شده بودم تو خونه سَخ بود واسم ولی اولاش با بی میلی یدونه ازین چرخ دستیا و به اضافه یه لیست خرید و گفتن برو ! راه افتادم هِلِک و هِلِک و گردنی پایین اوفتاده به سمت میدون میوه و ترهبار محلمون . چرخ دستی قلق

آنکه بی باده کند جان تو را مست ، تویی نه ! من وآنکه بی باده کند جان مرا مست، منم نه! تو پ.ن: این جهان و آن جهان هچ مَطَلَب ، زیرا گُم است هر دو در آن جهان که نامی بر آن نیست. + نوشته شده در شنبه شانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 13:55 توسط فرزاد فروتنی |

امروز توی یه جلسه ای در صبح خیلی زود از عمق وجودم گفتم من از گذشته م دیگه ناراضی نیستم ، گفتم با تمام وجودم گذشته م رو دوست دارم با تمام خوب و بدی هاش . این گذشته من بود که باید طی میشد تا من به درک الانم برسم ، ایمان دارم به تصادفی و اتفاقی بودن معنادار ج

لطفاً پس از خواندن هر خط حداقل 5 دقیقه مکث کنید و چشمانتان را ببندید و جمله را مشاهده کنید . تائویی که بتوان به زبان آورد،تائویی ابدی نیست . نامی که بتوان نامید،نام ابدی نیست. آنکه بی نام است،نقطه آغاز بهشت و زمین است. آنکه نام دارد،مادر ده هزار چیز است. حتی کسی که آرزویی ندارد،می تواند این راز

مطلبی رو از دوستی خوندم و دقیقاً دوباره اس ام اس هایی که برام اومده بود برام تداعی شد عین به عین ! بعضی هامون دیگری رو مقصر میدونیم ، یجورایی فقط خودمون رو میبینیم وسط گود که داشته تلاش میکرده ولی حاضر نبوده حتی به طرف مقابلش فیس تو فیس این مطلب رو بگه ، در حالی که ادعا داریم براحتی اظهار نظر میک

انتظار صرفاً به معنای امیدواری توخالی نیست،انتظار ،یقین رسیدن به هدف را در خود دارد. چنین یقینی به خودی خود نوری است که میتواند فرد را به سمت موفقیت هدایت کند.نوری که به فرد ثبات قدمی میدهد که او را به سمت خوش اقبالی سوق میدهد و این قدرت را به او اعطا میکند که مشکلات را پشت سر بگذارد . فرد با خط

گاهی وختها هست که ساده گذر میکنم از کنار مسائل پیرامونم (هر چند بعضی ها میگویند اصلن توجه نمیکنی به پیرامونت !!!! و بخاطر همین ترجیح میدهند از من دور باشند ...) ولی یه جایی قفل میکنم و انگار یه تلنگر میخورم مثلاً همین امشب بعد از باشگاه در حالی که در خودم بو

چو تخته پاره بر آب رها، رها، رها من این روزهایم بیشتر شبیه فضای بی پایان است ، گویی بر روی هوا راه میروم و دیگر بار، آرام هستم ، نیک میپندارم وارد فضایی در زندگانی ام گشته ام که مخیله ام از علت و معلولی برون رفته و پدیده ها را با قلبی گشوده می نیوشد ، اصلاً نمیتوان در قالب های خوب و بد ارزیابی ا

همیشه فکر میکردم من کسی هستم که وا نمیستم روی خواسته هام و وا میدم زیر فشار وختی روی سرم آوار میشه مثه حس کرختی الان که هر چی توی تلگرام و اینستاگرام چرخیدم نفهمیدم اونجا دنبال چی میگردم ! توی بودن با آدمها هم نمیدونستم دنبال چی هستم ، یه وخ دنبال فقط گوشی برای شنیدن و حرف زدن ، یه وخ آغوشی برای

چند شبه تا دیر وخ بیرونم و وختی میام و میخوابم هیچ حس بد یا خوبی ندارم ! دیشب دیگه زدم تو نه پیاده روی و از تجریش رو تا دم خونه پیاده اومدم ، بخوام زمانی حساب کنم یه چیزی حدود 4 ساعت راه رفتم و پاهام دیدگه داشت هر کدوم به یه وری میشد . امروز 5 صبح پاشدم و دیشب 1 خوابیدم و مدیتیشن و نون بخر و بیار